18 augustus 2022- Positieve mindset vs liefdesverdriet

18 Augustus 2022.

Een paar dagen geleden heb ik de keuze definitief gemaakt: ik wil voor mezelf kiezen. Ik wil de beste ik zijn die ik kàn zijn. Betekent dat dan dat ik nu niet goed genoeg ben? Nee. Betekent dat dan dat ik mezelf moet gaan veranderen als persoon? Nee. Wat betekent het dan wel? Ik heb de keuze gemaakt om gelukkig te zijn en dankbaar voor alles wat ik mag meemaken..

Een paar dagen geleden heb ik te horen gekregen dat mijn (ex)vriend het niet meer aan kon om bij me te zijn. Hij vertelde over ruzies en verandering van gevoel. Het voelde niet meer goed.

Ik raakte compleet in paniek: Wat ben ik nou zonder hem? Wat moet ik dan? Hoe kom ik hier overheen? En angst.. extreme angst nam de overhand. Angst om alleen te zijn, angst om iemand kwijt te raken waar ik enorm veel van houd en angst voor het onbekende. Het ging zó ontzettend ver dat ik had besloten dat ik niet verder wilde zonder hem. De pijn die ik voelde was ondragelijk.

Gelukkig heb ik die dag de keuze gemaakt om alsnog mensen op te zoeken en niet alleen te zijn. Het is ontzettend belangrijk om te beseffen dat er mensen zijn die ook zoveel van mij houden als ik van hun. Familie is belangrijk. Je bent nooit helemaal alleen.

De dag erna heb ik de keuze gemaakt om in het vliegtuig te stappen naar mijn moeder, stiefvader, zusje en vrienden van hen naar Turkije. Ik vond het onzettend eng, ik had constant nare gedachten over het vliegen, en eenmaal daar aangekomen moest ik ook nog zelf in de nacht bij het hotel zien te komen. Het was eng. Heel eng. Maar ik heb het toch gedaan. 

Wat mij opvalt bij heel veel mensen, maar ook in (te) grote mate bij mezelf, is dat zodra er angst is mensen gaan vluchten. Mensen zijn bang om gekwetst te worden, beoordeeld te worden, fouten te maken.. etc. etc.

Angst is een natuurlijk beschermingsmechanisme dat ervoor zorgt dat er in ieder geval niet kan gebeuren waar je bang voor bent. Maar het stomme is dat je er ook voor zorgt dat je de opties uitsluit dat het wél goed kan gaan.. het voelt soms echt zo maar je weet helemaal niet hoe de toekomst loopt en wat er gaat gebeuren. Hoe zonde is het om dingen op te geven puur uit angst? 

Deze mindset wil ik hebben. Ik wil moeilijke dingen niet uit de weg gaan. 

Het is een hele uitdaging om te bedenken wat je zelf wil in het leven, waar je echt blij van wordt. En dan is het nog de vraag of jíj dat wil of dat je denkt dat je het moét doen omdat het bijvoorbeeld sociaal gewenst is.

Er is zó snel een oordeel, er is zó snel de angst om iets fout te doen. Waarom zou je niet bedenken wat JIJ wil en daarvoor gaan? Meningen zijn er altijd (ongevraagd), er is altijd iemand die je kan kwetsen en geloof me maar, er zijn altijd mensen voor wie je het niet goed genoeg kan doen.

Ik zit de laatste dagen erg te denken over wat ik wil, ik heb immers nu weer alle tijd sinds ik weer single ben.

Eigenlijk is het ontzettend mooi en fijn om weer zonder verantwoording precies te kunnen doen en laten wat ik wil. Ik voel me eindelijk weer vrij. Ik besef me nu ook echt dat ik in mijn volgende relatie dit wil houden. En ook dat dit gezond is. Ik voel mezelf zelfs na een paar dagen weer beter over mezelf dan de afgelopen weken toen ik nog een relatie had. Ik had constant bevestiging nodig, dat was bijna de enige manier om me goed te voelen over mezelf. Wat ontzettend verdrietig vind ik dat.. ik zie het ook overal om me heen.. mensen zijn zo onzeker, afhankelijk, angstig.. ik gun het iedereen om zich goed te voelen over zichzelf. Want hoe cliché het ook is, het is echt zo merk ik: je kan pas een gezonde relatie hebben met iemand anders als je een gezonde relatie met jezelf hebt.

Wat een gezonde relatie met jezelf hebben inhoudt vind ik nog best lastig. Ik denk dat het te maken heeft met je kijk op relaties en met je behoeftes. Ik houd zelf vast aan: als je zelf gelukkig bent en je jezelf bevestiging kan geven, dan heb je een gezonde relatie met jezelf. Ik vraag mezelf ook wel eens: Zou ik een relatie willen met mezelf? Zo nee: Waarom niet? Zo ja: Lekker bezig!!! Dat is het streven.

Mijn emoties en gedachten gaan alle kanten op deze dagen. Het gaat van 'ik wil niet met iemand zijn die mij niet wil' naar huilen en wanhoop voelen. Sommige momenten vergeet ik wat er aan de hand is, andere momenten krijg ik het niet uit mijn hoofd. Ik denk dat dat niet gek is, het is immers nog maar een paar dagen uit. Wat ik weet dat mijn valkuil kan zijn, is dat ik dingen ga doen in de overtuiging dat ik het voor mezelf doe, terwijl ik stiekem hoop op spijt vanaf de andere kant. Ik besef dit wanneer ik het zo voel, en ik maak dan bewust de keuze om het niet te doen. Dit zorgt ervoor dat ik me sterk voel: ik ben de baas over mijn eigen emoties.

En verdrietig zijn mag natuurlijk ook! Het is helemaal niet raar en het laat zien hoeveel ik van hem houd. Want dat doe ik nog steeds. Heel erg veel. Het is alleen deel van het leven dat je geen controle hebt over iemand anders keuzes, je kan alleen doorgaan en er het beste van maken. En in mijn geval kijk ik graag wat ik ervan kan leren. Er zijn dingen fout gegaan. Hoe kwam dat? Hoe zorg ik dat dat niet weer gebeurt? Dit is een ideale kans om aan mezelf te werken en zo probeer ik het dan ook te zien! Dit geeft veel zelfvertrouwen en hoop op momenten dat ik dat nodig heb.

Betekent dat dan dat ik hem niet mis? NEE. Ik mis hem zo ontzettend veel dat het pijn doet. Denken aan leuke momenten doet pijn. Denken aan dat hij doorgaat zonder mij doet pijn. Ik ervaar een constant gemis. Ik houd echt van hem zoals ik dat nog niet eerder heb gevoeld.

Maar weetje, juist omdat ik zoveel van hem houd wil ik dit goed doen. Soms betekent houden van dat je iemand moet loslaten. Ik moet dit doen zodat hij gelukkig kan worden. Ik wil dat ook echt. Ook al doet het zoveel pijn.

Ik zit heel cliché in de fase nu dat ik drastische impulsieve beslissingen wil maken. Ik heb er al over nagedacht om een half jaar ergens vakantiewerk te doen, ik heb uiteraard al bedacht om naar de kapper te gaan of een tattoo te zetten en last but not least heb ik bedacht dat ik wil verhuizen (hij woont schuin boven me in een studentenhuis). 

Dit soort dingen zijn helemaal niet gek om te bedenken want je bent gewoon in de war wanneer je er opeens weer zelf voorstaat. Het uitgaan van een relatie kan hetzelfde oproepen als bij een verslaving: je moet afkicken. Wat zit het toch allemaal gek in elkaar eigenlijk ;)

Ik heb besloten om geen vaste beslissingen te maken in deze fase omdat ik daar nog te emotioneel voor ben. Maar wat kan ik wél doen? Hier mijn ideeën:

* Van mijn kamer echt mijn eigen plekje maken

* Een andere 'verslaving' zoeken zoals sporten of lekker koken. Iets waar ik me lekker op kan storten (en het liefst wat ook gezond is)

* Iets wat ik altijd al heb willen proberen (zoals naar een schietbaan, vrijwilligerswerk met dieren etc.)

* Weer flirten met andere mannen. Niet met de intentie om weer een relatie te beginnen maar het is leuk en waarom niet?

* Mijn verdriet gebruiken om de band met anderen te versterken. Het kan denk ik helpen om samen te praten over dit soort dingen omdat bijna iedereen dit heeft meegemaakt of mee gaat maken.

* De band met de familie verbeteren

* Aan mezelf werken

* Lekker genieten van het leven

De laatste vind ik nu het belangrijkst. Waarom? Omdat ik zou willen dat iedereen gelukkig is en dat iedereen van zichzelf houdt. Iedereen is mooi op zijn eigen manier en niemand verdient het om elke dag te twijfelen over zichzelf. 

Ik wou dat ik anderen die hierdoorheen gaan kon helpen. Ik wil het liefst iedereen helpen. Want ook al weet ik uit ervaring dat je het soms niet meer ziet: het leven is fucking mooi.